Alles draait bij een City Safari om de ontmoeting met de onbekende ander. Door andere mensen te leren kennen, leer je de stad kennen. Je hoeft helemaal niet ver weg te gaan om nieuwe indrukken op te doen. Om de hoek van de straat gaat een wereld voor je open. Daarom werkt City Safari vanuit de stad, in de stad én voor de stad.
Ik denk dat je iemand beter kunt begrijpen als je je eigen oordeel nog even uitstelt en de ander met open vizier tegemoet treedt. Het verschillen van opvatting hoeft ook geen sta in de weg te zijn voor een interessant gesprek en een goede ontmoeting. Als iets niet in je referentiekader past is terughoudendheid vaak de eerste reactie. Een ontmoeting zorgt voor toenadering waarmee de vrees voor die onbekende, die zich buiten jouw vertrouwde wereld bevindt, verdwijnt. Want als je iemand geïnteresseerd ontmoet, dan doet zijn verhaal je ook iets. Je wereld wordt er een stukje groter van als je je op vreemd terrein hebt begeven dat buiten je comfortzone ligt.
Je wordt door City Safari aangemoedigd om zelf op stap te gaan, zonder bij de hand genomen te worden. De ingrediënten voor een goed gesprek liggen voor het oprapen. Het gesprek dat voer je zelf.
Mijn verre droom is ontmoetingen tussen mensen wereldwijd mogelijk te maken, te stimuleren en daarover te vertellen. Begrip mogelijk te maken voor het doen en laten van die onbekende ander.
"That we're all just perfect strangers.
As long as we ignore
That we all begin as strangers
Just before we find
We really aren't strangers anymore"
– Tom Waits
Voorbeeld van een ingewikkelde ontmoeting
Ik belde met een man die lid was van een Rotterdamse organisatie voor Moslimbroederschap. Het nieuws stond bol van negatieve verhalen over de Moslimbroederschap, terwijl ik op mijn 19de in Egypte toch ontzettend aardige mensen had ontmoet die zich Moslimbroeders noemden. Hoe zat dat nou eigenlijk. Welke mensen zaten er in Nederland, in Rotterdam achter de Moslimbroederschap. Deze onbekende ander maakte mij niet alleen nieuwsgierig, dit zou ook een waardevol bezoekadres voor City Safari kunnen zijn. Ik was nieuwsgierig naar de mens achter de Moslimbroeder. De mens achter een wereldbeeld waarin ik geen positieve rol lijk te spelen en vrijheid en verdraagzaamheid ver te zoeken lijken te zijn. De telefoon werd opgenomen door een man met een zacht schuchtere stem. Ja, hij wilde wel een afspraak maken, ik was van harte welkom. Maar. Hij vertelde dat we elkaar geen hand zouden geven en elkaar ook niet aan zouden kijken. Ik had onmiddellijk de fantasie dat ik over de drempel zou struikelen zodat hij zijn handen moest uitstrekken om mij op te vangen.
Ik parkeerde mijn fiets voor de deur van een oud winkelpandje ergens op Zuid. Ik viel niet over de drempel. Hij zei hallo, kom binnen, ga zitten. We spraken over de Moslimbroederschap, of liever, hij sprak, ik luisterde en stelde vragen waar hij welwillend op antwoordde. Ik maakte aantekeningen in mijn schriftje. Terug op mijn fiets, verrijkt met kennis, vroeg ik mij af of ik iemand echt had ontmoet. Ik miste de nieuwsgierigheid naar mij. Een ontmoeting is niet alleen kennisoverdracht. Maar mijn wereld was toch een stukje groter geworden. Ik was binnen gestapt bij een vreemdeling en had het er zonder lichamelijke en geestelijke kleerscheuren vanaf gebracht. Iemand die op wereldschaal als het erop aan komt wellicht mijn vijand is, was in het gesprek in het geheel niet bedreigend. Achteraf denk ik dat er wel mensen zijn die deze kant van onze samenleving willen leren kennen en bij hem op bezoek willen gaan. Ik ben op zoek naar een goede vorm.
Marjolijn Masselink
City Safari is al 20 jaar mijn bedrijf. Alle opgedane kennis van de stad motiveerde mij om de politiek in de te gaan als dagelijks bestuurder van de deelgemeente Centrum. De betrokkenheid bij het sociale domein van de stad kreeg nieuwe vorm als voorzitter van de Brede Raad 010.
Mijn wieg stond in de Achterhoek en ik vond naar aanleiding van een auditie bij een mimegezelschap de leukste stad van Nederland: Rotterdam. Daar waait het altijd hard en er hangt genoeg vrijheid in de lucht om er voorlopig voor altijd te blijven. In Kees de Gruiter vond ik de perfecte reisgenoot, met hem is geen horizon onbereikbaar. We trouwden in 2014 in Timboektoe, Mali. Ik ben te nieuwsgierig om ergens bang voor te zijn en stap met een groot hart op de onbekende ander af. In de uit een paastak gegroeide wilg in de tuin vind je mijn boomhut waar ik, kijkend naar de wolken, me volledig kan wijden aan het grote en kleine leven om me heen.
Deze blog is ook verschenen op: https://www.linkedin.com/pulse/het-gaat-om-de-ontmoeting-marjolijn-masselink/