Drieëntwintig jaar geleden, toen Katendrecht nog een -4 had voor veiligheid en de Erasmusbrug net de oevers van noord en zuid aan elkaar had verbonden organiseerde ik een Proefsafari vanuit de bibliotheek op het Afrikaanderplein. Avonturiers van het eerste uur konden kennis maken met de Stad aan de Maas, deden een Walk on the Wild Side proefden van de Smeltkroes.
De gemeente Rotterdam zat toen, net als nu, met z’n handen in het haar als het ging over Zuid, Rotterdam Zuid. Nu spant het Nationaal Programma Rotterdam Zuid zich onder leiding van Marco Pastors in om Rotterdam-Zuid als aanvoerder van de slechte lijstjes af te halen. Bewoners moeten hun hun achterstanden inlopen. Dat betekent succesvol zijn op school en werk hebben in plaats van een uitkering. Het leven van de huidige bewoners van Zuid moet beter worden. In 1996 was het het bureau Wederzijds Profijt – Kop van Zuid dat er voor moest zorgen dat Rotterdam Zuid uit z’n isolement kwam en mee kon profiteren van de economische ontwikkeling aan de andere kant van de Maas.
Kees de Gruiter, oplossingenbedenker van beroep, kreeg de opdracht van het bureau Wederzijds Profijt om zich te buigen over de vraag ‘Hoe dan?’ Hoe zorg je dat Zuid niet geïsoleerd achter de Brede Hilledijk blijft liggen maar meeprofiteert van de stadse ontwikkelingen? Hij bedacht de Safari in de Afrikaanderwijk. Een reis door de stad waarbij de bezoekers worden ontvangen door bewoners, ondernemers, kunstenaars, organisaties. Gastheren en gastvrouwen die trots zijn op hun cultuur, hun winkel, hun woning, trots zijn op de Afrikaanderwijk, op de Kaap, op de Kiefhoek en op Vreewijk. Een gebied dat iedereen liever links laat liggen wordt een gebied waar iedereen graag komt en waar geld wordt uitgegeven in de lokale economie.
Na het denken kwam het doen: de Proefsafari. De inkt van de plannen was nog niet droog of ik griste uit puur enthousiasme het plan voor een reis door eigen stad van het bureau van Kees. Ik ging op reis, gewapend met de vraag: zou je het leuk vinden op bezoek te ontvangen. ‘Ja’ zei de familie Surucu, waar oma net mantu aan het maken was. ‘Ja’ zei Jan van der Stel die op de stoep een wasmachine uit elkaar aan het halen was en van de opbrengst van de onderdelen de huur van zijn oorlogsmuseum kon betalen. ‘Ja’ zei de Kocatepe Moskee waar vader Surucu mij mee naar toe nam. In no time had ik veertig enthousiaste gastvrouwen en gastheren, dus de bezoekers konden komen. 250 mensen kwamen de brug over: beroepsmatig geïnteresseerden, waaronder wethouder Hans Kombrink, politiecommisaris Jan Willem Brinkman en projectleiders Wederzijds Profijt Gert-Jan Meijer en Frank Belderbos, lieve maar kritische vrienden en nieuwe bewoners van de Kop van Zuid. De programma’s waren lang, te lang soms, maar het enthousiasme van de bezoekers en ontvangers was groter. Kees en ik wisten het zeker: hier gaan we mee door! En we noemden het nieuw te ontwikkelen bedrijf City Safari, op reis door de Grote Stad.
Zowel in het Arabisch als in het Swahili betekent safara op reis gaan. Natuurlijk waren er mensen die vroegen of dit niet teveel leek op aapjes kijken. Maar er is niks neerbuigends aan het uitnodigen van mensen die nieuwsgierig zijn naar een leven waar ze ver van af staan. De bezoekers draagt bij aan de lokale economie en gaat weg met nieuwe kennis en begrip.
Marjolijn Masselink
City Safari is al 20 jaar mijn bedrijf. Alle opgedane kennis van de stad motiveerde mij om de politiek in de te gaan als dagelijks bestuurder van de deelgemeente Centrum. De betrokkenheid bij het sociale domein van de stad kreeg nieuwe vorm als voorzitter van de Brede Raad 010.
Mijn wieg stond in de Achterhoek en ik vond naar aanleiding van een auditie bij een mimegezelschap de leukste stad van Nederland: Rotterdam. Daar waait het altijd hard en er hangt genoeg vrijheid in de lucht om er voorlopig voor altijd te blijven. In Kees de Gruiter vond ik de perfecte reisgenoot, met hem is geen horizon onbereikbaar. We trouwden in 2014 in Timboektoe, Mali. Ik ben te nieuwsgierig om ergens bang voor te zijn en stap met een groot hart op de onbekende ander af. In de uit een paastak gegroeide wilg in de tuin vind je mijn boomhut waar ik, kijkend naar de wolken, me volledig kan wijden aan het grote en kleine leven om me heen.
Deze blog is ook verschenen op: https://www.linkedin.com/pulse/begin-van-de-reis-door-grote-stad-marjolijn-masselink/